مک‌تاویش به حیاتِ وحش می‌ره- نویسنده: مگ روسوف- ترجمه: محدثه و خالد
نویسنده: مگ روسوف
تصویرگر :گریس ایستون
ترجمه: محدثه و خالد
این داستان کوتاه در فصلنامۀ تخصصی ادبیات داستانی و شعر معاصر “داستان شیراز” (سال هفتم– شماره بیست و هفتم– بهار 1403) منتشر شده است.
ترجمۀ این داستان تقدیم می‌شود به رادوین خرمی‌نیا
1 . مدرسه تمام شد!
بتی پیچی چشماش‌و باز کرد.
می‌تونست آواز پرنده‌ها رو بشنوه. می‌تونست درخشش خورشید رو ببینه. گرمی هوا رو حس می‌کرد. بیرون پنجره‌اش زنبورها وزوز می‌کردن و گل‌ها توی
نسیم، سرشون رو تکون می‌دادن.
با دقت گوش کرد. خبری از جیغ‌وداد و عجله نبود. کسی درِ حمام رو نمی‌کوبید یا از پله‌ها، پایین‌بالا نمی‌شد. بوی سوختگی نونِ تست از آشپزخونه نمی‌اومد.
توی اتاق بغلی برادرش هنوز خواب بود.
توی اتاق بعدی‌ش، خواهرش مشغول خوندنِ نوشتۀ یه فیلسوف آلمانی بود که هیچ‌کس نمی‌تونست اسمش رو هجی کنه.
طبقۀ پایین، مامان و بابای بتی صبحانه می‌خوردن و روزنامه می‌خوندن.
خونه ساکت بود، صدایی جز ورق زدن و زمزمه کردن نبود.
تابستون! بتی فکر کرد. اولین روز تعطیلات تابستونی شادترین روز ساله. حتی شادتر از کریسمس.
توی رختخوابش دراز کشید، خورشید از پنجره می‌تابید، بتی آه کشید. فکر کرد: من باید شادترین دختر روی زمین باشم.
مک‌تاویش که توی رختخوابش زیر پله‌ها دراز کشیده بود، آه کشید. مک‌تاویش فکر کرد: من باید شادترین سگ روی زمین باشم. برای یه سگ هیچ‌چیز بهتر از این نیست که کل گروهش رو توی یه مکان با آرامش دور هم جمع کنه.
مک‌تاویش از زمانی که تصمیم گرفته بود خانوادۀ پیچی رو نجات بده، پیشرفت زیادی باهاشون کرده بود؛ اما اونا همچنان به کار سخت و صبر بیشتری نیاز داشتن.
باباپیچی می‌تونه خیلی یک‌دنده باشه. اولی‌پیچی می‌تونه حاضرجواب باشه. آواپیچی علاقۀ بیش‌ازحدی به خوندن فلسفۀ آلمان و ارائۀ نظریه‌ها داره.
فقط بتی‌پیچی و مادرش آدمای آروم و حساس و خوش‌رفتاری بودن که سگها ترجیح می‌دن باهاشون هم‌خونه باشن.
آموزش خانوادۀ پیچی کُند و سخت بود اما سگ باهوشی بود و از عهدۀ این کار برمی‌اومد. اون فهمیده بود که خانواده‌ای که گذشته‌شون مشخص نیست و نظم و ترتیبی نداره رو نمی‌تونه یه‌شبه اصلاح کنه. اون با ترکیبی از عشق و صبر و رسیدگی‌های مداومش به پیچی‌ها، کمک کرده بود تا نسبت‌به وقتی که برای اولین‌بار تصمیم به نجاتشون گرفته بود، نظم و ترتیب و آرامش بیشتری داشته باشن.
اما هنوز راه زیادی مونده بود.
2. پیچی‌ها برای تعطیلات انتخاب می‌کنن
وقتی همۀ خانواده اومدن برای صبحانه، باباپیچی گفت: «خُب، تابستون نزدیکه، وقتشه یه جایی رو برای تعطیلات خانوادگی‌مون انتخاب کنیم.»
اولی گفت: «من میل دارم یه جایی برم که هر شب دیسکوهای پرسروصدا داشته باشه، اینجوری می‌تونم دخترای خوشگلی رو ببینم که می‌خوان دوست‌دخترم باشن.»
آوا گفت: «من می‌خوام محل تولد فردریش نیچۀ فیلسوف در آلمان رو ببینم. اونجا شب‌وروز به فلسفه فکر میکنم.»
مامان‌پیچی فکر کرد: «یه اقامتگاه یوگا توی هند عالیه. اونجا ممکنه بالاخره به رؤیای خودم برسم، ژست درختی با یه دست رو بگیرم.»
بتی‌پیچی ساکت بود.
همه بهش نگاه کردن.
آخرسر یه نفس عمیقی کشید.
گفت: «من… می‌خوام چادر بزنم.»
«چادر بزنی؟» پیچی‌ها ماتشون برد.
آوا گفت: «چادر زدن؟ با حشرات نیش‌دار و خزنده‌های وحشتناک؟»
اولی گفت: «چادر زدن؟ توی بارونِ یخبندون؟ روی زمین سرد سفت؟ بدون وای‌فای و جایی که بشه موبایلمون رو شارژ کنیم؟»
باباپیچی گفت: «چادر زدن؟ با بودن مارهای سمی و موش‌های صحرایی قاتل؟»
پیچی‌ها در سکوتی طولانی به بتی خیره شده بودن.
بتی گفت: «آره… چادر زدن.»
مک‌تاویش از رختخوابش، زیر پله‌ها اومد بیرون تا گوش کنه.
بتی گفت: «یه چیزی، چادر زدن یه آموزشه. خودت چادر بزنی و غذای خودت رو بپزی. چادر زدن صمیمیت و همکاری می‌سازه. به مهارت‌هایی نیازه، مثل آتیش درست کردن و خوندن نقشه. چیزای جدیدی یاد می‌گیری و شونه‌به‌شونۀ طبیعت زندگی می‌کنی.»
اولی گفت: «من نمی‌خوام شونه‌به‌شونۀ طبیعت زندگی کنم، من دوست‌دختر می‌خوام.»
آوا به اولی خیره شد و گفت: «من صمیمیت نمی‌خوام، به‌خصوص اگه با اون باشه.»
باباپیچی گفت: «طبیعت؟ پر از خرسه و شیطان‌های تاسمانی. طبیعت یه واژۀ دیگه برای باتلاق‌ها و زدن رعدوبرقه. طبیعت وارونه شدن قایق و غرق شدنه. از پشه‌ها مالاریا بگیری. توی طبیعت مجبوری جیرجیرک بخوری یا از گرسنگی بمیری. من از طبیعت متنفرم.»
همه به باباپیچی نگاه کردن.
بتی گفت: «طبیعت، بادیه که آروم از لای درختا می‌وزه. خورشیدیه که صورتت رو گرم می‌کنه. بوی خاک نم‌خورده و آواز پرنده‌های سیاهه. طبیعت، شاخه‌های سبز و شکوفه‌های تازه است. گلهای نرگس و آلاله. من عاشق طبیعتم.»
برای یه لحظۀ طولانی پیچی‌ها یه کلمه هم نگفتن.
بالاخره مامان‌پیچی حرف زد: «فکر میکنم چادر زدن ایدۀ خیلی خوبیه. برای یه چیزش، گرون نیست. یه چیز دیگه، نیازی هم به موبایل و لپ‌تاپ نیست. و سومش اینه که اگه می‌رفتیم چادر می‌زدیم مجبور نبودیم مک‌تاویش رو توی لونه بذاریم. می‌تونستیم اون رو هم با خودمون ببریم.»
همۀ نگاه‌ها به‌سمت مک‌تاویش چرخید که داشت دمش رو تکون می‌داد. به نظرش این بهترین دلیل به سود چادر زدن بود.
رفت سمت بتی و جلوی پاهاش دراز کشید. خُب، در حقیقت نه جلوی پای او بلکه روی پای او.
باباپیچی سرش رو تکون داد و گفت: «این ابراز علاقه کردن به طبیعت لوس‌بازیه. آخرش اشک همه درمی‌آد.» اما کسی بهش توجه نشون نداد؛ چون باباپیچی تقریباً این رو در مورد همه‌چی می‌گفت.
3. پیش به سوی اردو
بتی و مامان‌پیچی چادری از برادرِ مامان‌پیچی قرض گرفتن، اون شیفتۀ چادر زدن و عاشق موندن تو هوای آزاد بود.
اون گفت: «فوق‌العاده‌ترین اوقات رو توی چادر دارید. به طبیعت و به همدیگه نزدیک‌تر می‌شین. احساس سلامتی و شادی بیشتری می‌کنین. هیچی سالم‌تر و شادتر از چادر زدن نیست.»
بتی و مامان‌پیچی وقتی چادر رو با ماشین به خونه می‌بردن، راجع به اینکه تعطیلاتشون رو کجا برن صحبت کردن.
بتی گفت: «شاید باید بریم ساحل.»
مامان‌پیچی گفت: «یا کوهستان.»
تا وارد خونه شدن، سروکلۀ اولی از اتاق خوابش پیدا شد و صداشون کرد: «اینترنت رو چک کردم. یه فضا برای چادر زدن پیدا کردم که دیسکو هم داره.»
آوا گفت: «فکر میکنم فقط باید توی خونه بمونم. مطالعۀ امانوئل کانت رو شروع کنم. متاسفانه شدیداً دربارۀ متافیزیک کم می‌دونم.» طبق معمول، هیچ‌کی نمی‌دونست آوا دربارۀ چی داره حرف می‌زنه.
باباپیچی از کار چمن‌زنی برگشت: «امیدوارم این تصور بی‌خود چادر زدن رو کنار گذاشته باشین.»
مامان‌پیچی و بتی چادر رو زمین گذاشتن. بتی گفت: «چادر رو داریم، فقط الان نیازه یه جایی رو برای اردو زدن مشخص کنیم.»
باباپیچی گفت: «خُب، یه عالمه جا هست. می‌تونیم رو یه زمینی جا بگیریم که پر گاو وحشیه. می‌تونیم روی لونۀ زنبورای سرخ برپاش کنیم. می‌تونیم کنار یه رودخونه مستقر بشیم که پُرِ ماهی‌های آدم‌خواره. دنیا پُر از جاهاییه که می‌شه چادر برپا کرد.»
مامان‌پیچی قیافۀ متفکرانه‌ای به خودش گرفته بود. گفت: «من یه ایده دارم». رفت توی اتاق کارش. کسی نمی‌دیدش.
همه منتظر موندن.
مامان‌پیچی با یه نقشه برگشت.
مامان‌پیچی گفت: «ایناهاش!» نقشه رو روی میز آشپزخونه باز کرد.
همۀ پیچی‌ها خم شدن تا نگاه کنن.
«قبل از ازدواج، من و باباپیچی توی یه مزرعۀ دورافتاده چادر زدیم که یه طرفش یه چمن‌زار خوشگل کنار رودخونۀ نقره‌ای بود و یه طرفش یه کوه جادویی. ما فوق‌العاده‌ترین لحظات رو اونجا گذروندیم.» از قیافۀ مامان‌پیچی می‌شد خوند که غرق رؤیاهاش شده.
چشمای باباپیچی ریز شد. «ما؟ ما کِی بودیم؟»
مامان‌پیچی از رؤیا اومد بیرون و گفت: «کلمۀ درست رو به کار نبردی. درستش…» یه گشتی زد و بعد با انگشت اشاره کرد: «اینجا»
اولی خوند: «اردوگاه دوردست.»
باباپیچی اخم کرد: «ولی…»
بتی گفت: «به نظرم عالیه.»
اولی پرسید: «دیسکو هم داره؟»
مامان‌پیچی گفت: «دیسکو نداره؛ اما می‌تونیم توی چمن‌زار چادر بزنیم، کوهنوردی کنیم و توی رودخونه شنا کنیم. اونجا آدم‌ها از سگها استقبال می‌کنن.»
بتی روی زانوهاش نشست و مک‌تاویش رو بغل کرد: «اگه از سگها خوششون می‌آد پس باید جای خوبی باشه.»
مک‌تاویش از همراهی پیچی‌ها توی تعطیلات خوشحال بود؛ اما مونده بود که اگه این پنج پیچی وحشی توی چمن‌زار، لبِ رودخونه و کوهستان این طرف و اون طرف ورجه‌وورجه کنن چی می‌شه.
فکر کرد؛ شاید سرگرم‌کننده باشه.
یا ممکنه همه‌چی بهم بریزه.
باید منتظر می‌موند و می‌دید.
4. پیچی‌ها زدن به جاده
کیسه‌خواب؟
آماده است.
جوراب؟
آماده است.
ماهیتابه؟
آماده است.
نقشه؟
آماده است.
شکلات؟
آماده است.
خمیردندون؟
بتی غافل‌گیر شد: «نمی‌دونستم خمیردندون لازمه. فکر کردم خودمون خمیردندون درست می‌کنیم از…» یه مکث کرد: «از پوست درخت‌ها و ماسه.»
مامان‌پیچی گفت: «پوست درخت و ماسه، خمیردندون فاجعه‌ای می‌سازن. فکر کنم راحت‌تر باشه با خودمون بیاریم.»
بتی خمیردندون رو توی کوله‌اش گذاشت.
مامان‌پیچی گفت: «خب، فکر کنم آماده‌ایم. همه آمادهان؟»
آوا گفت: «بله، دو جلد از امانوئل کانت، یکی از ژان پل سارتر، یه جلد باریک از دکارت و یه کتاب به نام مسئلۀ فلسفه برداشتم.»
اولی گفت: «مسئلۀ فلسفه اینه که خیلی خسته‌کننده است.»
آوا گفت: «نه اینطوری نیست.»
اولی گفت: «بله هست.»
«نه اینطور نیست.»
«بله همین‌طوره.»
«نه نیست.»
مامان‌پیچی گفت: «کافیه دیگه، اگه آوا بخواد کتاب بیاره، می‌تونه بیاره. اولی، تو جمع‌وجور کردی؟»
اولی گفت: «جمع کردم. بهترین پیرهنم رو آوردم و یه خوش‌بوکننده و ادکلن و سشوار و ژل حالت‌دهنده…»
آوا جیغ زد: «اولی فکر کرده قراره دختر خوشگل کشاورز رو ببینه که دلش می‌خواد دوست‌دخترش بشه.»
اولی گفت: «نمی‌کنم.»
آوا گفت: «می‌کنی.»
اولی گفت: «نمی‌کنم.»
آوا گفت: «می‌کنی.»
مامان‌پیچی گفت: «کافیه. باباپیچی چی جمع می‌کنی؟»
باباپیچی یه چمدون خیلی سنگین کشوند و آورد توی اتاق. «یه حشره‌کش برای پشه‌‌های تسه‌تسه و یه کوسه‌کش برای کوسه‌ها، یه بطری آسپرین و آتل برای استخوان‌های شکسته، باند و گچ، منور برای نجات اضطراری، قرص تصفیه آب و سوت، ماسک صورت برای زباله‌های خطرناک، بلندگو، پتوهای فویلی و پانسمان استریل، غذای خشک‌شده و یخ‌زده به اندازۀ کافی برای یک ماه در صورتی که برف بباره.»
مامان‌پیچی چشم‌هاش رو بست.
باباپیچی ادامه داد: «همچنین یه نردبون تاشو، اسپری فلفل برای مقابله با حملۀ خرس‌ها، پنج کیسه زغال که جونمون رو توی سرمای پنجاه درجه زیر صفر نجات می‌ده.»
مامان‌پیچی چشم‌هاش‌و باز کرد و گفت: «تابستونه. مطمئن باش دما به منفی پنجاه نمی‌رسه. بتی؟»
بتی جواب داد: «من غذا، نقشه، چادر، زیرانداز، کیسه‌خواب و راهنماها رو دارم.»
مامان‌پیچی گفت: «خیلی خوبه که بدونیم حداقل یکی از افراد این خانواده کاملاً دیوونه نیست.»
بتی گفت: «همین‌طور یه رختخواب، کاسه و قلاده برای مک‌تاویش.»
باباپیچی گفت: «و یه چادر برای سگ.»
همۀ پیچی‌ها به اون نگاه کردن.
بتی گفت: «مک‌تاویش نیازی به چادر نداره، توی چادر ما می‌خوابه.»
باباپیچی سرش رو با ناراحتی تکون داد: «سگ توی چادر ما؟ توی چادر ما؟ اینم آخرین نِی، دیگه تحملم تمام شد. فکر کنم توی این سفر انتظار دارین روی زمین بخوابیم، با کاسه غذا بخوریم و مثل سگها به درخت‌ها جیش کنیم؟ به اینجاها هم می‌رسه.»
همه خودشون رو به اون راه زدن و صحبت‌هاش رو نشنیده گرفتن.
مامان‌پیچی گفت: «خب، اگه همه آمادهان، حرکت کنیم.»
5. اردوگاه دوردست
اون‌ها روندن و روندن. اون‌ها روندن و روندن و باز هم بیشتر روندن.
رانندگی با صلح‌وصفایی نبود.
آوا می‌خواست دربارۀ فلسفه صحبت کنه؛ اما کسی نمی‌خواست گوش کنه.
اولی گرسنه بود.
بتی به توالت نیاز داشت.
بتی وقتی خوابش برد افتاد روی اولی، اولی با مشت زدش.
بتی به مامان‌پیچی شکایت کرد.
مامان‌پیچی از رانندگی باباپیچی ایراد می‌گرفت. باباپیچی از رانندگی مامان‌پیچی ایراد می‌گرفت.
مک‌تاویش آه کشید. با خودش فکر کرد: چه خانوادۀ غرغرویی. توی بغل بتی نشست و از پنجره بیرون رو نگاه کرد.
گاهی بتی پنجره رو باز می‌کرد تا مک‌تاویش سرش رو بیرون ببره و بذاره باد توی گوش‌هاش بچرخه. همۀ سگها دوست دارن باد توی گوش‌هاشون بچرخه، ولی کسی نمی‌دونه دلیلش چیه.
بعد از مدتی از بزرگراه خارج شدن و انداختن توی جادۀ اِی.
یه مقدار دیگه که رفتن از جادۀ اِی پیچیدن به جادۀ بی.
بعد از جادۀ بی منحرف شدن به جادۀ خیلی باریکی رسیدن که وسطش یه ردیف چمن داشت.
در انتهای جادۀ خیلی باریکی، یه تابلو بود که روش نوشته شده بود: اردوگاه دوردست 2/1 مایل.
مامان‌پیچی درحالی‌که به جادۀ باریک‌تر می‌پیچید گفت: «تقریباً رسیدیم.» (یه جادۀ واقعی نبود، یه مسیر خاکی بود.)
در انتهای مسیر خاکی، مامان‌پیچی ماشین رو نگه داشت کنار یه تابلوی کوچیک که روش نوشته شده بود: «اینجا پارک کنید.» هیچ ماشین دیگه‌ای اونجا نبود.
پارک کردن. جلوشون یه چمن‌زار خوشگل بود پر از گلهای وحشی. یه طرفش یه رودخونۀ سرد خروشان بود، نه خیلی بزرگ که نتونی ازش رد بشی، نه خیلی کوچیک که نتونی توش شنا کنی. اون طرف پشت رودخونه، یه کوه سبز تیره بالا رفته بود. کوه اون‌قدری کوچیک بود که بشه ازش بالا رفت.
بتی با آرامش گفت: «وای، تا حالا همچین جای خوشگلی رو ندیده بودم.»
مامان‌پیچی آه کشید: «این همون‌جاییه که از مدت‌ها پیش، قبل از اینکه باباتون رو ببینم، توی یادم مونده.»
باباپیچی اخم کرد. «گفتی با کی اومدی اینجا؟»
مامان‌پیچی لبخند زد، لبخندی که از رؤیاهاش می‌اومد.
اولی درحالی‌که اطراف رو نگاه می‌کرد گفت: «خوب درسته که دیسکو نداره ولی فکر میکنم خیلی هم بد نباشه.»
آوا به فضا خیره شد. گفت: «فکر کنم ژان پل سارتر از اینجا خوشش بیاد. اینجا خود هستیه.» طبق معمول هیچ‌کی نمی‌دونست که او دربارۀ چی داره صحبت می‌کنه.
مک‌تاویش یه لحظه ایستاد و به چمن‌زار نگاه کرد. سگ‌پسندترین چمن‌زاری که تابه‌حال دیده بود. بدون هیچ حصاری. نه هیچ علامت هشداری که خواسته باشه: «از چمن‌ها دوری کنید» یا «همۀ سگها باید قلاده داشته باشند.» هیچ ماشینی نبود که باعجله از کنارش رد بشه. نه خرده‌شیشه‌ای بود و نه نخاله‌های بِتُنی. مک‌تاویش یه لحظه ایستاد و بو کشید. بعدش شروع کرد به دویدن.
سرتاسر چمن‌زار رو دوید. خیلی خوشحال دور خودش می‌چرخید. می‌پرید هوا و بازی می‌کرد. بعد به طرف رودخونه دوید و پنجه‌های جلوش رو توی آب گذاشت و کمی آب خورد. آب رودخونه دلچسب بود. آب اون‌قدر دلچسب بود که دلش خواست جلوتر بره، جلو و جلوتر تا اینکه دید دیگه روی زمین نیست و توی آب غوطه‌ور شده.
بتی جیغ زد: «مک‌تاویش می‌تونه شنا کنه، تو چقدر خوبی مک‌تاویش.»
مک‌تاویش همین‌طور شنا می‌کرد و پیچی‌ها ماشین رو خالی می‌کردن. چادر و کیسه خواب‌ها و کتاب‌های فلسفۀ آوا و لوازم اضطراری باباپیچی رو بیرون آوردن. حتی سشوار اولی رو هم بیرون آوردن با اینکه می‌دونستن ممکنه جایی برای شارژ کردنش نباشه. وقتی شنای مک‌تاویش تمام شد کار باز کردن بسته‌بندی‌ها هم تمام شد.
مک‌تاویش از رودخونه دراومد و دوید، وقتی به خانواده نزدیک شد خودش رو تکوند.
همه با هم فریاد زدن: «سگ بد، مک‌تاویش.»
مک‌تاویش که سر تا پا خیس بود خیلی کوچیک‌تر و لاغرتر به نظر می‌رسید. اما همچنان قیافۀ باهوش و بااحساسی داشت. همچنین خیلی خوشحال بود.
به‌هرحال باباپیچی شروع کرد به برپا کردن چادر. چادر بزرگی بود با سه تا اتاق. مقدار زیادی میخ و تیرک و طناب داشت. باباپیچی نمی‌دونست چطوری باید اون‌ها رو سرهم کنه. مدتی تلاش کرد تا بفهمه کدوم طناب به کدوم میخ ربط داره؛ اما آخرش مدعی شد چادر خرابه و ول کرد و رفت.
مامان‌پیچی دست‌به‌کار شد. بلد بود چادر بزنه. طناب‌ها رو به میخ‌های مناسب وصل کرد. برزنت رو پهن کرد و تیرک‌ها رو به هم بست. تیرک‌ها رو از حلقه‌های مخصوص رد کرد و به هم چفتشون کرد. مامان‌پیچی چادر رو توی یه زمان خیلی کوتاه برپا کرد؛ البته اولی و آوا و بتی هم یه کمی کمک کردن.
چادر باحالی بود. می‌تونستی توی هر سه تا اتاقش بایستی. مامان و باباپیچی اتاق بزرگ‌تر رو گرفتن. کوچیک‌ترین اتاق به اولی رسید و اتاق متوسط به آوا، بتی و مک‌تاویش.
هر اتاق یه پنجرۀ توری داشت. بتی تشکش رو باد کرد و کیسه خوابش رو روی تشک زیر پنجره پهن کرد. پای تشکش، رختواب مک‌تاویش رو مرتب کرد. مک‌تاویش هم اومد و دراز کشید تا امتحانش کنه. بتی و مک‌تاویش موافق بودن که رختخواب‌هاشون واقعاً راحته.
آوا روی رختخوابش دراز کشیده بود ژان پل سارتر می‌خوند. اولی توی اتاق کوچیک چرت می‌زد. مامان‌پیچی لباسش رو عوض می‌کرد و لباس شنا می‌پوشید.
درحالی‌که می‌رفت سمت رودخونه صدا زد: «بریم شنا.»
مک‌تاویش پشت سرش راه افتاد. هرچند سگها غریزی شناگر هستن؛ اما نمی‌دونست پیچی‌ها می‌تونن یه جوری دست‌وپا بزنن که جونشون رو به خطر نندازن!
مک‌تاویش کار خودش رو به عنوان سگ نجات خیلی جدی گرفت و به این فکر کرد ممکنه نیاز بشه پیچی‌ها رو نجات بده.
بتی هم لباسش رو عوض کرد و لباس شنا پوشید و دنبال مامان‌پیچی دوید. باباپیچی با یه جلیقۀ نجات و دفع‌کنندۀ کوسه هول‌هولکی رفت طرف رودخونه.
باباپیچی شروع کرد توضیح دادن: «پنج گونۀ واقعی کوسه تو رودخونه وجود داره. اون‌ها ممکنه کمیاب باشن؛ ولی یه کوسۀ کمیاب هم می‌تونه بازوی شما رو گاز بگیره.»
مامان‌پیچی به شوهرش گفت: «این رودخونه کوسه نداره.»
مک‌تاویش فقط یه ذره با باباپیچی هم‌دل بود. درستش این بود که بیشتر رودخونه‌ها کوسه ندارن؛ اما قسمت‌هایی جریان‌های خطرناکی داشت و توی اعماق که با چشم دیده نمی‌شد علف‌های درهم‌تنیده‌ای داشت. مک‌تاویش می‌دونست خطرهای زیادی هم وجود نداره؛ اما این رو هم می‌دونست که باید مراقب پیچی‌ها باشه، ممکن بود کار احمقانه‌ای بکنن.
که به نظرش، احتمالش زیاد بود.
6. آیا گوش‌هاتون آویزونه؟
هرچند سروصداهای شبانه زیاد بود و بیشترشون رو اولی از خودش درمی‌آورد و وانمود می‌کرد خرس گریزلیه، ولی همۀ پیچی‌ها توی چادر بیهوش شده بودن.
صبح روز بعد، بتی داوطلب شد تا صبحونه رو درست کنه.
باباپیچی قهوه درست کرد.
آوا آتیش روشن کرد.
اولی خوابیده بود.
مامان‌پیچی نون آورد و ماهیتابه برای درست کردن سوسیس و تخم‌مرغ.
بتی سوسیس‌ها رو روی آتیش پخت و همچنین تخم‌مرغ‌ها رو. همون موقع که همهچیز داشت می‌پخت، آوا و باباپیچی تیکه‌های نون رو با انبر روی آتیش برشته می‌کردن، تقریباً مثل یه توستر کار می‌کرد. کسی هم بدش نمی‌اومد نون‌ها کمی سوخته باشن.
همه‌شون ساندویچ سوسیس و تخم‌مرغ می‌خوردن، ازجمله مک‌تاویش که غذای موردعلاقه‌اش تقریباً هر چیزی بود. اولی برنامۀ زمانی بیدار شدنش رو با آماده شدن صبحونه هماهنگ کرده بود.
همه خوشحال بودن. چادر خوبی داشتن و صبحونۀ خوب، خورشید می‌درخشید و تا اون موقع هنوز خبری از خرس و راسوی وحشی و کوسه و زنبورهای قاتل نبود.
آوا پرسید: «حالا چی‌کار کنیم؟» اولی داشت عقب‌عقب می‌رفت سمت کیسه خوابش.
مامان‌پیچی پیشنهاد داد: «می‌تونیم بریم پیاده‌روی.»
آوا دلش نمی‌خواست بره پیاده‌روی. گفت خوندن ژان پل سارتر به اندازۀ کافی خسته کننده بود. اولی هم نمی‌خواست بره چون فکر می‌کرد پیاده‌روی خوابش رو به‌هم می‌ریزه. باباپیچی هم نمی‌خواست جایی بره که شیرهای کوهستان در کمین نشستن.
مک‌تاویش و بتی فکر کردن که پیاده‌روی ایدۀ خیلی خوبیه.
باباپیچی یه کوله‌پشتی بزرگ و سنگین داد دست همسرش و خیلی جدی گفت: «این رو بگیر.»
مامان‌پیچی پرسید: «داخلش چیه؟»
باباپیچی گفت: «فقط یه سری چیز ضروری. منور، یه چماق برای اینکه شیرهای کوهی رو فراری بدی، پادزهری برای گزیدن مار، پتوهای فویلی اضطراری، جیرۀ غذایی برای یه هفته، دو جلیقۀ نجات بادی، قطب‌نما، چاقو، آینۀ سیگنال، یه کتاب خودآموز مورس.»
مامان‌پیچی پرسید: «خودآموز مورس؟ توی موقعیت اضطراری فرصت داریم مورس رو یاد بگیریم؟»
باباپیچی جواب داد: «بستگی به موقعیت اضطراری داره، اگه یه وضعیت اضطراری بلندمدت باشه، مثلاً یه خرس شما رو توی یه غار گروگان بگیره، اونم برای چندین ماه، اینجوری زمان برای یادگیری مورس هست، شاید بتونی زبان فرانسه هم یاد بگیری.»
مامان‌پیچی یه لحظه فکرش درگیر شد و گفت: «فکر کنم، ما وسایل اضطراری رو همین‌جا بذاریم، چون قصدمون اینه که یه پیاده‌روی ساده داشته باشیم. اگه مشکلی پیش بیاد، مثلاً مجبور بشیم ماه‌ها به گروگان یه خرس دربیایم، مک‌تاویش رو می‌فرستیم که بهتون اطلاع بده. بالاخره اون یه سگ نجاته.»
باباپیچی گفت: «مک‌تاویش یه سگ نجات‌یافته است، به‌هیچ‌وجه شبیه یه سگ نجات نیست. یه سگ نجات‌یافته نیاز داره کسی نجاتش بده. سگ نجات، یه حیوون حرفهای آموزش‌دیده است که می‌تونه توی مواقع اضطراری واکنش نشون بده تا جون افراد رو نجات بده یا بو می‌کشن و مردم رو زیر آوار پیدا می‌کنن.»
بتی یه نگاه معنی‌دار به مک‌تاویش کرد. مک‌تاویش هم یه نگاه معنی‌دار به بتی کرد. بتی گفت: «درسته که مک‌تاویش نجات‌یافته است ولی می‌تونه دیگران رو نجات بده. من کاملاً مطمئنم مک‌تاویش در هر شرایط اضطراری یه همراه درجه‌یکه. همیشه وقتی مک‌تاویش کنارمه، خیالم راحته.»
مک‌تاویش یه نگاه غرورآمیز به باباپیچی انداخت.
باباپیچی گفت: «اوه اوه… شاید تو راست می‌گی. اگه مراقبت مک‌تاویش از سوسیس‌هایی که هیچ‌کس نمی‌خواست بخوره، شرایط اضطراری به حساب بیاد یا خوابیدن توی رختخواب و چرت زدن یه سگ هم شرایط اضطراری به حسابی بیاد، مک‌تاویش حتماً یه قهرمانه.»
بتی به باباش نگاه کرد. «مک‌تاویش رو هیچ‌وقت دست‌کم نگیر. زرنگ‌ترین، وفادارترین و باهوش‌ترین سگیه که تا حالا دیدم.»
مامان‌پیچی گفت: «کافیه. یه نقشه برمی‌داریم، وسایل اضطراری رو فقط همین یه بارمی‌ذاریم همین‌جا باشه.» و با بتی و مک‌تاویش رفت.
چند دقیقه بعد مک‌تاویش، بتی و مامان‌پیچی کنار رودخونه قدم می‌زدن. مک‌تاویش دنبال خرگوش‌ها و پروانه‌ها می‌دوید. بتی و مامان‌پیچی دربارۀ این و اون صحبت می‌کردن. هر چنددقیقه یه بار می‌ایستادن و به رودخونه و چمن‌زار نگاهی می‌انداختن و حظ می‌کردن. گرمشون که شد، رفتن برای شنا. درنهایت بعد از اینکه به اندازۀ کافی راه رفتن، برگشتن و از کنار رودخونه به سمت اردوگاه حرکت کردن.
باباپیچی که ترسون و لرزون به استقبالشون می‌دوید، گفت: «خیلی خوشحالم که زنده به خونه برگشتین. نزدیک سه ساعته که رفتین. می‌خواستم امدادهوایی رو خبر کنم.»
مامان‌پیچی جواب داد: «ما یه پیاده‌روی خیلی دلپذیر داشتیم، ممنون عزیزم. در واقع یه پیاده‌روی خیلی دلپذیر و بدون حادثه.»
بتی یه دسته گل وحشی چیده بود که داشت به هم می‌بافتشون تا برای مک‌تاویش تاج درست کنه.
تاج به مک‌تاویش حسابی می‌اومد.
اون شب دو ماهی که آوا از رودخونه صید کرده بود کباب کردن و خوردن و سیب‌زمینی‌هایی رو که توی فویل پیچیده بودن تنوری کردن. بعدش مارشمالوها رو با چوب روی آتیش برشته کردن.
همهچیز خوشمزه بود.
بتی پرسید: «حالا که دور آتیش نشستیم، آواز بخونیم؟»
اولی گفت: «این مزخرفت‌ترین ایده‌ایه که تا حالا شنیدم.»
آوا گفت: «من هیچ آهنگ آتش اردویی بلد نیستم.»
باباپیچی گفت: «صداهای بلند مثل آواز خوندن، احتمالاً خرس‌ها رو بکشونه اینجا.»
بتی غمگین به نظر می‌اومد؛ اما در همون لحظه مک‌تاویش سرش رو بالا برد و شروع کرد به خوندن ترانۀ قدیمی گرگ اردوگاه آتش.
مک‌تاویش خوند: «آآآآآآآآآآاواواواواواواوووووووو آآآآآآآاواواواواواواواواو ووو اوووو اوووو»
اولی و آوا دست‌هاشون رو روی گوش‌هاشون گذاشتن. مامان و باباپیچی هم همین کار رو کردن. حتی بتی هم به نظرش اومد که سروصدا یه کم بلند بود.
بتی برای اینکه نذاره زوزه ادامه پیدا کنه خودش شروع کرد به خوندن. اولین چیزی که به ذهنش رسید رو خوند: «آیا گوش‌هات آویزونه؟» خیلی زود پیچی‌ها همراهی‌ش کردن و تا جایی که می‌تونستن بلند می‌خوندن. به بخش سوم که رسیدن تقریباً به اندازۀ مک‌تاویش سروصدا می‌کردن. در بخش چهارم مک‌تاویش زوزه کشیدن رو تموم کرد. در بخش ششم (که فقط بتی می‌دونست)، مک‌تاویش کاملاً ساکت بود.
پیچی‌ها یک‌دل شده بودن. بعد از خوندن «آیا گوش‌هات آویزونه؟» اون‌ها چند آهنگ دیگه مثل «ای شهر کوچک بیت‌لحم» (هرچند که کریسمس نبود)، «ردیف ردیف ردیف قایق»، «تام بزرگ…»، «شکوه شکوه…»، که می‌شد دور آتیش اردوگاه خوند رو اجرا کردن، تا اینکه همه خسته و آمادۀ خواب شدن.
مک‌تاویش دنبالشون رفت توی چادر و منتظر موند تا بقیه بخوابن، بعد بره سرش رو بذاره روی پنجه‌هاش و چشم‌هاش رو ببنده. در عرض چند دقیقه اونم به خواب عمیقی فرورفت.
7. اردوگاه خیس
در روز دوم اردو باران بارید. بارید و بارید و بارید.
هیچ‌کس نمی‌خواست از چادر خارج بشه چون خشک‌تر از بیرون بود.
هیچ‌کس حاضر نبود زیر بارون آتیش روشن کنه.
صبحونه؛ نون سرد بود و کره.
ناهار هم شد کرۀ بادوم‌زمینی و ترشی.
تا وقت شام، همۀ پیچی‌ها خیس و کج‌خلق و گرسنه بودن.
نزدیک‌ترین شهر شش مایل دور بود. خیلی خوبه که بشه شش مایل دور از تمدن، چادر زد؛ اما حالا که پیچی‌ها به رستوران نیاز داشتن وضعیت فرق می‌کرد. همه توی سروکلۀ هم می‌زدن و از این خیسی خسته شده بودن؛ پس چپیدن توی ماشین و شش مایل روندن تا نزدیک‌ترین شهر.
در نزدیک‌ترین شهر، رستوران کوچیکی بود که یه تابلوی بزرگ داشت. روش نوشته بود: «سگ ممنوع»
بتی پرسید: «پس مک‌تاویش چی می‌شه؟ اونم مثل همهمون گرسنه و خیسه.»
مامان‌پیچی گفت: «اون باید شامش رو توی ماشین بخوره. کار دیگه‌ای نمی‌شه کرد.»
پنج تا پیچی بدون مک‌تاویش، وارد رستوران شدن، غذای گرم و خوشمزه سفارش دادن. همچنین بتی دو تا همبرگر بزرگ، بدون نون، نیم‌پز برای مک‌تاویش سفارش داد که وقتی رفتن سمت ماشین اون‌ها رو با خودش آورد.
«خیلی ببخشید مک‌تاویش عزیزم، رستوران به سگها اجازه نمی‌داد، برای همین مجبوری شامت رو توی ماشین بخوری.» اما مک‌تاویش اون‌قدر مشغول خوردن همبرگرهاش بود که اصلاً نگرانِ قانون رستوران برای حیوانات خانگی نبود.
بعد از اینکه پیچی‌ها غذاشون رو خوردن، همگی چپیدن توی ماشین و راه افتادن سمت چادر خیسِ داغونشون.
آوا گفت: «می‌خوام برم خونه.»
اولی گفت: «منم همین‌طور.»
باباپیچی گفت: «موافقم، منم می‌ترسم. اردوگاه خیلی خطرناکه. با این همه بارون مطمئنم که رودخونه طغیان می‌کنه و ما توی خواب غرق می‌شیم.»
مامان‌پیچی گفت: «جای نگرانی نیست. گزارش هواشناسی فردا رو آفتابی اعلام کرده.»
به همین خاطر؛ همۀ اون‌ها خیس و بدخُلق به خواب رفتن و رویای خونۀ خشک و دوست‌داشتنی‌شون رو دیدن.
اما صبح روز بعد خورشید می‌تابید، زمین خشک شده بود، پرنده‌ها آواز می‌خوندن و آسمون آبی بود. روز زیبایی شده بود.
اولی گفت: «بیایین بریم خونه.»
آوا گفت: «اگه الان راه بیفتیم، برای ناهار به موقع می‌رسیم.»
باباپیچی گفت: «البته باید آهسته و با احتیاط رانندگی کنیم تا جلوی تصادف مرگبار رو بگیریم. اگه توی بزرگراه بخوریم به یه گوزن، همهمون کشته می‌شیم.»
بتی پرسید: «یه گوزن؟»
هیچ‌کی حوصله نداشت جواب بده.
مامان‌پیچی گفت: «من فکر میکنم امروز بهترین روز برای گشت‌وگذاره، با ناهار. من همهچیز رو درست کردم و گذاشتم توی کوله‌ام، تنها کاری که باید بکنیم اینه که راه بیفتیم.»
اولی گفت: «نه.»
آوا گفت: «به‌هیچ‌وجه.»
باباپیچی درحالی‌که سرش رو تکون می‌داد گفت: «ایدۀ بدیه. مار زنگی…»
مامان‌پیچی پرسید: «مار زنگی؟»
بتی پرسید: «مک‌تاویش کجاست؟»
اولی گفت: «همین‌جاست… خب… همین یه دقیقه پیش اینجا بود.»
مامان‌پیچی صدا زد: «مک‌تاویش… مک‌تاویش کجایی؟»
جوابی نیومد.
باباپیچی گفت: «شاید شیرهای کوهی خوردنش. وقتی گرسنه می‌شن از کوه میان پایین و دنبال طعمه می‌گردن، یواش میان و با یه ضربه می‌کشن…»
بتی صدا زد: «مک‌تاویش… کجایی مک‌تاویش؟»
همه ساکت شدن. گوش‌هاشون رو تیز کردن به امید اینکه صدای نفس‌نفس‌زدن توی چمن‌زار یا صدای خش‌خش برگ‌ها و شاخه‌های خشک یا آب پاشیدن توی رودخونه و واق‌واق مک‌تاویش که داره دنبال یه خرگوش می‌دوه رو بشنون.
هیچ‌چی.
باباپیچی صدا زد: «مک‌تاویش، هرجا قایم شدی بیا بیرون.»
ولی نه جوابی بود و نه مک‌تاویشی.
بتی که دلهره داشت دوید سمت رودخونه و داد زد: «باید از این طرف رفته باشه.»
همه دنبالش دویدن. باباپیچی و آوا داد زدن: «بتی!» در همون حال مامان‌پیچی و اولی داد می‌زدن: «مک‌تاویش!» سروصدای پنج تا پیچی که هر کدوم اسمی رو فریاد می‌زدن طوری بود که پرنده‌ها از روی درخت‌ها پریدن و ماهی‌ها به عمیق‌ترین نقطۀ رودخونه شیرجه زدن. اگه توی فاصلۀ پنجاه‌مایلی شیر کوهی وجود داشت حتماً توی لونه‌‌شون پناه می‌گرفت.
بتی جیغ زد: «مک‌تاویش!»
مامان‌پیچی داد می‌زد: «مک‌تاویش!»
آوا جیغ می‌زد: «بتی!»
باباپیچی که به نفس‌نفس افتاده بود فریاد می‌زد: «یواش‌تر!»
خانوادۀ پیچی همین‌طور فریاد می‌زدن تا به پل رسیدن. از پل هم رد شدن، باز بدون وقت تلف کردن فریاد زدن: «مک‌تاویش!» و «بیا اینجا پسر!» و «کجایی سگ احمق!» و گاهی هم «من دیگه ناامید شدم.»
در همین لحظه، آوا ایستاد، با اشاره پرسید: «چی اونجاست؟»
همۀ پیچی‌ها به سمتی که آوا اشاره کرد، برگشتن. حدود نیم مایل دورتر یه چیزی شبیه و هم‌رنگ مک‌تاویش داشت به‌سرعت سمت کوه می‌دوید.
اولی به جسمی که شبیه مک‌تاویش بود خیره شد: «مک‌تاویشه؟»
باباپیچی پرسید: «مک‌تاویشه؟»
بتی نفسی تازه کرد و گفت: «مک‌تاویش.» و دوباره شروع کرد به دویدن.
خانواده پشت سرش دویدن.
8. مک‌تاویش پیچی‌ها رو به بیراهه می‌کشونه
مک‌تاویش تشنه‌اش شد، رفت سمت یه دریاچۀ زیبای کوهستانی که به رنگ آبی آسمون بود. تا زیر چونه‌ش رفت توی آب و منتظر موند تا خنکی و لذیذی آب درون تنش نفوذ کنه. ایستادن وسط دریاچه باعث شد که حسابی سردش بشه. داشتنِ پشم زیاد، اون هم توی روزهای گرم تابستون فقط ضرره.
بخصوص برای کسی که این همه ورجه‌وورجه می‌کنه.
مک‌تاویش با نهایت سرعتش دویده بود. فکر کرد این تنها راهه. خانوادۀ پیچی نیاز داشتن از تنبلی و بگومگو با هم نجات پیدا کنن. به‌هرحال مک‌تاویش یه سگ نجات بود، احساس کرد وظیفه‌شه که اون‌ها رو نجات بده.
باید در نظر گرفت که سرعت متوسط یک سگ دونده تقریباً نوزده مایل در ساعته. میانگین سرعت یک انسان در حال دویدن حدود نصف اون می‌شه. بنابراین اگه سگی بخواد گروهی از انسان‌ها رو با خودش بکشونه طرف کوه تا تعقیب و گریز طولانی با غازهای وحشی داشته باشن، تقلای یه سگ، نصف انسان‌ها می‌شه.
مک‌تاویش سعی کرد این موضوع رو در نظر داشته باشه. اون خودش رو یه راهنمای غیررسمی گردشگری پیچی می‌دونست چون براش روشن شده بود اگه اقدامی نکنه هرگز اون کوه‌های زیبا رو کشف نمی‌کنن.
در این بین مثلِ یه تمساح توی دریاچه شناور شد. فقط چشماش بالای آب بود. دمش رو هم آروم این‌ور و اون‌ور تکون می‌داد. خیلی حال می‌کرد.
فریاد «مک‌تاویش» و «برگرد» توی کوه پیچید.
وقتی سروصداها به دریاچۀ زیبا نزدیک‌تر شد، مک‌تاویش آروم شنا کرد و دورتر شد. از آب بیرون اومد، خودش رو تکوند و رفت دورتر. از یه تخته‌سنگ بزرگ بالا رفت، جایی که می‌شد چشم‌انداز و هرچیزی که پایین بود رو واضح دید. همون‌جا منتظر موند.
بعد از حدود ده دقیقه خانوادۀ پیچی رو دید که به دریاچه رسیدن. به نظر می‌اومد حسابی خسته و ضدحال و خاک‌آلود هستن. مک‌تاویش برای یه لحظه، یه کمی احساس گناه کرد.
اولش فکر کرد که بیچاره پیچی‌ها، ولی سریع به خودش اومد. اونا به‌هیچ‌وجه بیچاره نیستن. اونا فقط تنبل هستن و دنبال جروبحث می‌گردن. البته به‌جز بتی و مامان‌پیچی.
مک‌تاویش روی تخته‌سنگ دراز کشید و خانواده رو تماشا کرد. اولش اون‌ها به قدری بدخُلق بودن که متوجۀ زیبایی دریاچۀ کوهستان نشدن. اون‌قدر خسته بودن که گلهای دوست‌داشتنی دورتادور دریاچه و پرنده‌هایی که نزدیک سطح آب پرواز می‌کردن رو ندیدن. حتی انعکاس درخشان خورشید روی آب به چشمشون نیومد.
اما آوا چمباتمه زد و با دستاش یه فنجون درست کرد تا از دریاچۀ زلال و خنک بنوشه.
اولی تا کمر رفت توی آب، وقتی دید کسی بهش نگاه نمی‌کنه با خوشحالی سُر خورد زیر آب و شروع به شنا کرد، مثل یه فوک بیرون می‌اومد و شیرجه می‌زد و آب می‌پاشید.
درست توی همون لحظه، مک‌تاویش یه «هوف» کوچک و واضح کشید.
بتی گریه‌اش گرفت: «نگاه کن! مک‌تاویشه! گم نشده، فقط داره روی صخره استراحت می‌کنه.»
باباپیچی گفت: «سگ بد، مک‌تاویش همین الان بیا اینجا.»
اما مک‌تاویش از جاش جُم نخورد.
مامان‌پیچی گفت: «حالا که اینجاییم بهتره توی دریاچۀ به این خوشگلی یه شنایی بکنیم. مک‌تاویش هروقت خواست خودش می‌آد.» البته قبلش به شک افتاده بود که ممکنه مک‌تاویش نقشه کشیده بوده که اونا رو به کوه بکشونه یا نه. اما حالا کاملاً مطمئن شد که همهش نقشه بوده.
باباپیچی دست‌به‌سینه لبۀ دریاچه ایستاده بود. گفت: «همۀ شما نادونین. ممکنه توی دریاچه خارپشت دریایی سمی و انگل‌های مغزخور باشه.»
مامان‌پیچی جواب داد: «ممکنه باشه و ممکنه هم نباشه.» بعدش پاهای خاکی‌ش رو توی آب خنک کرد. از سر هیجان یه جیغ کوچولویی کشید و رفت زیر آب و همین‌طور که شنا می‌کرد روی اولی آب پاشید.
کمی نگذشته بود که همۀ پیچی‌ها (به جز باباپیچی) در حال آب پاشیدن به هم بودن و شنا می‌کردن، یه خوش‌گذرونی اساسی کردن. مک‌تاویش هم لم داده بود روی تخته‌سنگ و تماشاشون می‌کرد. خورشید می‌تابید ولی هنوز پوستش خنک و مرطوب بود. تخته‌سنگ جای عالی بود برای یه چُرتِ نیم‌روزی.
پیچی‌ها با هم توی دریاچه بازی می‌کردن. مسابقه گذاشتن. مسابقه این بود که کی می‌تونه بیشتر زیرآبی بره. اولی ادای یه هیولای دریایی رو درآورد که یعنی آوا رو بترسونه. آوا اما توی عوالم خودش بود، به پشت روی آب شناور بود و به عظمت هستی‌شناختی جهان می‌اندیشید. بتی هم برای خودش تمرین شنا گذاشته بود.
آخرش هم اومدن بیرون و خودشون رو خشک کردن و زیر نور خورشید دراز کشیدن تا گرم بشن. همه قبول داشتن که شنا توی یه دریاچۀ سرد کوهستانی و خشک شدن زیر آفتاب گرم حسابی حال می‌ده.
چرتی زدن و گپی زدن، خانوادۀ پیچی حس آرامش و شادی داشتن.
تا اینکه بتی سرش رو بلند کرد.
مک‌تاویش رفته بود.
«مک‌تاویش! مک‌تاویش! کجایی؟» بتی بارها و بارها صداش زد، ولی اثری ازش نبود.
بتی فهمیده بود که باید چی‌کار کنه. کفش‌هاش رو پوشید و دوباره به سمت بالای کوه پیشرفت، بقیۀ خانوادۀ پیچی هم به تکاپو افتادن و دنبالش رفتن. اون‌ها که یه شنای دلپذیر در دریاچۀ کوهستان داشتن، روحیه‌‌شون حسابی بالا رفته بود و پرانرژی و خوش‌بین، مصمم بودن مک‌تاویش رو پیدا کنن.
آوا گفت: «باید جایی همین نزدیکی باشه. مک‌تاویش؟ مک‌تاویش!»
اولی فریاد زد: «اونجاست. داره چی‌کار می‌کنه؟ پیش خودش چی فکر کرده؟»
پیچی‌ها که نزدیک‌تر شدن، دیدن مک‌تاویش در حال جست‌وخیز و بازی با گلهای از بزهای وحشیه.
بتی گفت: «اون سه تا بزغاله رو ببینین. تا حالا بز وحشی ندیده بودم.»
مامان‌پیچی متحیر گفت: «منم همین‌طور. قشنگ نیستن؟»
باباپیچی سرش رو تکون داد: «مک‌تاویش داره با آتیش بازی می‌کنه. اون بزها می‌تونن با چرخوندن شاخ‌های مرگبارشون بکشنش. می‌تونن با یه ضربۀ سم‌های کشنده‌‌شون، ناقصش کنن.»
اولی گفت: «به نظر می‌آد دوستش دارن. ببین! دارن بازی می‌کنن، دنبال هم می‌کنن! مک‌تاویش اونه!»
آوا گفت: «فوق‌العاده‌ست. دو گونۀ متفاوت به صورت خودجوش یه تفریح مشترک پیدا کردن.»
بتی گفت: «خیلی ساده‌تر، بازی سگ و بز!»
درست همون لحظه که بازی رو شروع کرده بود، ناگهان تموم شد. مک‌تاویش روی یه راه باریکی دوید و غیبش زد. بزها هم به یه طرف دیگه بپربپر کردن و رفتن. برای یه لحظه پیچی‌ها از تعجب دهنشون باز موند.
باباپیچی که حواسش اومد سر جاش داد زد: «نگهش دارید! نگهش دارید!»
اولی و آوا فریاد زدن: «مک‌تاویش برگرد!»
باباپیچی از جا در رفت: «این تعقیب کردن بی‌معنی سگ باید تموم بشه. روزمون رو خراب کرد!»
مامان‌پیچی و بتی یه نگاهی به هم انداختن. یه نگاه عجیبی که انگار یه چیزی می‌دونن و نشون می‌داد یه راز مشترک دارن.
احتمالاً فهمیده بودن که مک‌تاویش داره چی‌کار می‌کنه. شاید هم تصور می‌کردن که اون واقعاً فرار نمی‌کنه. و شاید مشکوک شده بودن که طبق‌معمول مک‌تاویش یه نقشه‌ای داره.
هرچند ممکنه این کار رو نکنه.
واقعاً نمی‌شه مک‌تاویش رو فهمید.
9. دنبال اون سگ باش!
خورشید می‌درخشید. مسیر سربالایی کوه سایه‌دار و خنک بود. شیبش تند نبود و چیزهای جالب زیادی برای دیدن بود. مک‌تاویش همچنان جلودار پیچی‌ها بود .
هروقت متوجه می‌شدن غیبش زده، یکی‌شون یه نگاهی به اطراف می‌نداخت و می‌دیدش که روی لبه‌ای داره نگاهشون می‌کنه یا می‌دیدنش داره می‌ره توی غار یا توی یه سربالایی داره پیش می‌ره. مهم نبود دارن کجا می‌رن، مک‌تاویش مصمم بود که اونا رو کمی جلوتر ببره.
زیر سایۀ درختی مامان‌پیچی ایستاد و بتی نشست.
مامان‌پیچی گفت: «خوبه، تقریباً تا بالای کوه اومدیم. چه پیاده‌روی باحالی بود. ولی باید خجالت بکشیم که نمی‌تونیم به مک‌تاویش برسیم.»
بتی گفت: «آره، خجالت‌آوره. معلومه که می‌خواد جلوتر از ما بمونه. انگار واقعاً نمی‌خواد بهش برسیم. یه جورایی داره بازی‌مون می‌ده.»
مامان‌پیچی پرسید: «چه نوع بازی‌ای؟ کوهنوردی، شنا توی دریاچه، پیاده‌روی دلپذیر؟»
بتی به فکر افتاد… آخرش گفت: «بله. دقیقاً یه بازی این‌شکلی.»
اولی گفت: «حیف که ناهار رو نیاوردی. دارم از گرسنگی می‌میرم. چه فایده داره وقتی می‌دونم ناهار توی چادر مونده.»
مامان‌پیچی لبخند زد. دستش رو پشت سرش برد و کوله‌پشتی‌ش رو بالا گرفت. سنگین به نظر می‌رسید. احتمالاً پر از چیزهای خوشمزه برای خوردن بود.
مامان‌پیچی پرسید: «کی ناهار می‌خواد؟»
بتی ذوق کرد و دستاش رو به‌هم زد. روز فوق‌العاده‌شون تکمیل شد.
آوا و باباپیچی با شنیدن کلمۀ «ناهار» به هم نزدیک‌تر شدن. وقتی فهمیدن که مامان‌پیچی ناهار رو فراموش نکرده، قیافه‌های توهم‌رفته و درمونده‌شون توی یه لحظه متحول شد.
یه دقیقه بعد، همۀ خانوادۀ پیچی زیر سایۀ درخت کوهی زیبایی نشستن به خوردن ساندویچ پنیر و تخم‌مرغ‌آبپز و زیتون و هویج و کرفس، برای دسر هم سیب و شکلات داشتن.
بتی گفت: «من نمی‌دونم الان مک‌تاویش گرسنه است یا نه؟»
اولی گفت: «حقشه گرسنه بمونه. ما رو این‌همه راه دنبال خودش کشونده این بالا، تازه این‌همه که اومدیم باید برگردیم. چه سگ مزخرفیه.»
باباپیچی گفت: «مک‌تاویش سرکشِ شروره. مدام به این فکر میکنم اگه دوباره دستمون بهش رسید، برگردونیمش به سازمان نجات.»
آوا با صدای ترسیده گفت: «سازمان نجات؟»
باباپیچی گفت: «دقیقاً. سازمان نجات مک‌تاویش. خیلی ناسپاسیه که یک نجات‌دهنده باقی بمونه. امروز از ابتدا تا انتها یه کابوس بود، به خاطرش باید از کی تشکر کنیم؟ از مک‌تاویش.»
اولی گفت: «ناهارش که کابوس نبود. اتفاقاً شگفت‌انگیز بود.»
آوا با دهن پر از شکلات گفت: «شنا خیلی حال داد.»
مامان‌پیچی هم درحالی‌که سیب گاز می‌زد گفت: «پیاده‌روی خیلی خوبی بود.»
بتی گفت: «مک‌تاویش رو در حال بازی با بزغاله‌ها دیدیم، چیزی که هیچ‌وقت فراموش نمی‌کنم.»
باباپیچی غرغر کرد: «ها… مجبور شدیم الکی دنبال اون سگ بیفتیم و از خستگی بمیریم. این چیزیه که هیچ‌وقت فراموش نمی‌کنم.»
مک‌تاویش گفت: «هوف.»
باباپیچی پرسید: «کی گفت هوف؟»
مامان و باباپیچی و اولی و آوا و بتی یه‌دفعه چرخیدن.
همه با هم نالیدن: «مک‌تاویش!»
چون اون بود.
«کجا بودی؟»
«چرا فرار کردی؟»
«سگ خوب، مک‌تاویش!»
«سگ بد، مک‌تاویش!»
هر کسی یه حرفی می‌زد؛ اما فقط بتی چیزی گفت که مک‌تاویش واقعاً می‌خواست بشنوه.
بتی پرسید: «نصف ساندویچ من رو می‌خوای؟»
مک‌تاویش با مؤدبانه‌ترین حالتی که بلد بود، دوباره گفت: «هوف.»
بتی ساندویچش رو با مک‌تاویش تقسیم کرد، اون هم توی یه چشم‌به‌هم‌زدن همهش رو قورت داد.
بعد از ناهار، مک‌تاویش دیگه تلاشی برای رفتن نکرد. خانوادۀ پیچی هم سست شدن و زیر سایه‌ای با هم گپ زدن.
آخرش اولی گفت: «بیایین تا وقتی اینجاییم بریم ببینیم چی‌ها می‌تونیم پیدا کنیم. شاید بزهای کوهی وحشی بیشتری باشن یا جاهای قشنگ دیگه‌ای هم برای شنا باشه. بریم و پیداشون کنیم.»
بعدش وسایل ناهار رو جمع کردن و گذاشتن توی کوله‌پشتی، این‌بار باباپیچی انداخت رو کولش و به راه افتادن.
اینطوری شد که خانوادۀ پیچی به بالای کوه صعود کردن و یه مدت طولانی از دیدن منظرۀ بی‌نظیری که تا اون دوردورا بود کیف کردن.
وقتی داشتن از کوه پایین می‌اومدن، با یه آهوی کوهی حنایی روبه‌رو شدن. همگی ایستاده بودن وسط یه چمن‌زار به یاد موندنی. با اینکه خانوادۀ پیچی خیلی نزدیکش بودن ولی آهو یه مدت طولانی از جاش تکون نخورد.
یه پروانۀ آبی روشن که قبلاً هیچ‌کدوم‌شون نظیرش رو هم ندیده بودن، درست جلوشون، توی مسیری که می‌رفتن داشت بال می‌زد، انگار می‌خواست اون‌ها رو با خودش بکشونه و ببره به یه مسیر جدید.
همون‌طور که به راهشون ادامه دادن پرنده‌های جدید عجیب‌وغریبی کشف کردن. همچنین مارمولک سبز روشن که توی مسیر برای خودش می‌چرخید و بی‌شمار گل وحشی.
اون‌ها ده‌ها بوتۀ پوشیده از زغال‌اختۀ وحشی پیدا کردن. یه چندتایی ازشون خوردن. با اینکه باباپیچی هشدار می‌داد که احتمالاً سمی هستن و این آخرین وعدۀ غذایی‌شون خواهد بود.
آوا گفت: «ولی ارزشش رو داشت چون خیلی خوشمزه بودن.»
پایین اومدن از کوه آرامش بیشتری نسبت به بالا رفتن از کوه داشت. پیچی‌ها یه بار دیگه توقف کردن که توی دریاچۀ زیبا شنا کنن. اول از همه مک‌تاویش رفت توی آب، دست‌ها و پاهاش رو به صورت دایره‌ای زیر آب حرکت می‌داد و به‌سمت تک‌تک اعضای خانواده شنا می‌کرد و در آخر اومد بیرون و زیر آفتاب لم داد تا خشک بشه.
موهای طلایی مک‌تاویش درحالی‌که خشک می‌شد دورتادورش پخش شدن. بعد از یه چرت کوتاه بلند شد، خمیازه کشید و کش‌وقوسی به خودش داد. شده بود مثل عروسکی که آوا یه زمانی داشت، با بینی دکمه‌ای.
مامان‌پیچی یه دستش رو روی سر پشمالو و حساس مک‌تاویش گذاشت.
بتی گونه‌های پشمالوی نرمش رو بوسید و به چشمای گرم قهوه‌ای‌ش خیره شد.
یکهو، در کمال ناباوری دید که بهش چشمک زد.
یا حداقل فکر کرد که چنین کاری کرده.
10. رفتن به خونه
هیچ‌کس دلش نمی‌خواست اونجا رو ترک کنه؛ اما مجبور بودن که چادر رو جمع کنن و برن خونه.
مامان و باباپیچی باید می‌رفتن سر کار. اولی کار تابستونی داشت. آوا که تمام کتاب‌های فلسفی‌ش رو خونده بود به کتابخونه نیاز حیاتی پیدا کرده بود.
توی ماشین، خانوادۀ پیچی دوستانه و آروم بودن. بتی تکیه داد به اولی و خوابید، اونم به نظر بدش نمی‌اومد. آوا و مامان‌پیچی در مورد کارهایی که ممکن بود در اواخر تابستون انجام بدن صحبت می‌کردن. باباپیچی برای خودش آهنگ آتش اردوگاه رو زمزمه می‌کرد، بعضی وقت‌ها هم بقیه باهاش همراهی می‌کردن.
مک‌تاویش خشنود بود از اینکه می‌دید این خانواده خیلی با خانوادۀ چند روز پیش فرق کرده. خانوادۀ بهتر و شادتر.
بالاخره به خونه رسیدن. تموم وسایل اردو رو توی تاریکی از ماشین درآوردن و بردن توی اتاق نشیمن و روی هم ریختن. دیگه داشتن از خستگی می‌مردن.
مامان‌پیچی گفت: «دل‌نگران این‌ها نباشید، فردا همهچیز رو مرتب می‌کنیم.»
باباپیچی و آوا پف‌فیل درست کردن برای وعدۀ نیمه‌شب. همۀ پیچی‌ها کنار هم پشت میز آشپزخونه نشستن و مشغول خوردن شدن و بهترین قسمت‌های تعطیلات و اردوگاه رو به یاد می‌‌آوردن.
همین‌طور که داشتن صحبت می‌کردن، مک‌تاویش اومد روی پای بتی. بتی هم محکم بغلش داد.
بتی گفت: «بعضی وقتا تعجب میکنم.»
باباپیچی پرسید: «از چی تعجب می‌کنی؟»
«بعضی وقتا فکر میکنم که ما صاحب مک‌تاویشیم یا مک‌تاویش صاحب ماست.»
باباپیچی گفت: «چه سؤال احمقانه‌ای. معلومه که ما صاحب مک‌تاویشیم. ما موجودات برتریم. خیلی باهوش‌تر از سگها، با صدها هزار رشتۀ عصبی بیشتر از هر موجود زندۀ دیگه‌ای. به‌علاوه شست‌های مخالف داریم، به عنوان موجود برتر البته که ما صاحب سگیم نه برعکس. ما انسانیم، مک‌تاویش فقط یه سگه.»
فقط یه سگ؟ بتی به مک‌تاویش نگاه کرد که اونم داشت موشکافانه و کنجکاو نگاهش می‌کرد.
حالت مک‌تاویش حرفای زیادی برای گفتن داشت. مثلاً می‌گفت: «من خیلی بیشتر از اون چیزی که تصور می‌کنید می‌دونم.» و «سگها خیلی باهوش‌تر از اون چیزی‌ان که مردم براش ارزش و اعتبار قائل‌ان.» از قیافه‌ش می‌شد خوند که داره می‌گه: «گاهی وقت‌ها بابات حرفهای مزخرفی می‌زنه.»
این احتمال هست که بتی برداشتش اشتباه بوده؛ اما این امکان هم هست که اشتباه برداشت نکرده باشه.
بتی گفت: «خُب، ممکنه به نظر بیاد ما صاحب مک‌تاویشیم؛ اما خیلی وقتا احساس میکنم مک‌تاویش برای خودش برنامه‌هایی داره.»
باباپیچی گفت: «برنامه‌های خودش؟ چه بی‌معنی.»
مامان‌پیچی گفت: «برنامه‌های خودش؟ آره، منم فکر میکنم درست می‌گی.»
مامان‌پیچی به این فکر کرد که مک‌تاویش چطوری تونست همۀ خانوادۀ پیچی رو ببره بالای کوه و به دریاچه برسونه. چطور تونست یه اردوی دوست‌داشتنی بالای کوه ترتیب بده. چطوری تونست اون گلۀ کوچیک بزهای کوهی وحشی رو پیدا کنه و با بزغاله‌ها بازی کنه و وقتی همۀ خانواده با خوشحالی تماشاشون می‌کردن. چطوری اون‌ها رو از بین چمن‌زارها و مسیرهایی که هرگز ندیده بودن، برد. چطوری تونست یه روز عالی برای پیچی‌ها توی حومۀ شهر بسازه.
مامان‌پیچی فکر کرد، هرچقدر هم که تلاش کنم نمی‌تونم بفهمم.
مامان‌پیچی گفت: «تو چیزی از یه شگفتی کم نداری مک‌تاویش، خیلی خوشحالم که تصمیم گرفتی ما رو نجات بدی.»
بتی گفت: «تو سگ خیلی خوبی هستی، مک‌تاویش.»
مک‌تاویش گفت: «هوف.»
